นิยาย ตอนที่ 13 ทัณฑ์บน

นิยาย ตอนที่ 13 ทัณฑ์บน

ครูเซียลทำหน้าเครียด

“นี่พวกเธอทำเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว ดีนะ ที่ไม่มีใครตาย แต่มีคนเกือบตายคนนึง คือ ไกอา”

รีลทำหน้าจ๋อยสุดๆ และเขาดูเงียบกว่าที่เคย เขาไม่ปริปากพูดอะไรเลย

ครูเซียลทำหน้าเครียด

“นี่พวกเธอทำเรื่องขึ้นมาอีกแล้ว ดีนะ ที่ไม่มีใครตาย แต่มีคนเกือบตายคนนึง คือ ไกอา”

รีลทำหน้าจ๋อยสุดๆ และเขาดูเงียบกว่าที่เคย เขาไม่ปริปากพูดอะไรเลย

“ครูจะทำทัณฑ์บนพวกเธอ ถ้าหากทำผิดอีกครั้งเดียวเท่านั้น พวกเธอจะพ้นสภาพความเป็นนักเรียน และครูจะรายงานไปที่แซงจูรี่ทอรัส ให้รีลหมดสิทธิ์ในการเข้าแข่งขันทอรัสดรอว์ลีค”

“ผมขอโทษครับครู ผมผิดเองที่ไปยั่วโมโหเจ้ารีล” ชิโดกล่าวอย่างหงอยๆ ดูเหมือนเขาเองก็จะรู้สึกผิดเช่นกัน

ตอนนี้ พวกเธอทั้งสี่ต้องไปทำงานชดใช้ค่าเสียหายที่ร้านมิโจกิ “

ฉันฟังแล้วเหวอ เพราะมิโจกิเป็นร้านขายไอเทมที่ใหญ่ที่สุดในทวีปซึ่งเป็นร้านขายไอเทมที่ใช้ในการทหารของเฮสเตรียรวมไปถึงอุปกรณ์การเรียนต่างๆเรียกได้ว่าร้านครอบจักรวาลทีเดียว ร้านแบ่งเป็นสองส่วน ของมิกกิ เน้นมนตร์ขาว ส่วนโจโร เน้นมนตร์ดำ 

อ้อ ฉันลืมบอกไปว่า ทอรัสหนะ หลังจากสงครามเกิดขึ้นไม่ได้คิดค้นเทคโนโลยีใหม่ แค่เน้นไปที่การคิดค้นศาสตร์เวทย์ ที่มนุษย์หลงลืมไปตามกาลเวลา หรือจะเรียกได้ว่า ยิ่งพุ่งไปที่ยุคเก่า แล้วทอรัสก็พัฒนาเทคโนโลยีใหม่เท่าที่จำเป็นเท่านั้น เรียกได้ว่า พุ่งไปที่ยุคเก่าเลยจะดีกว่า อย่างเครื่องเสปคตรา การทำงานของมันก็คล้ายๆเวทมนตร์มากกว่าเทคโนโลยี 

ซึ่งจริงๆฉันแอบคิดว่า มันไปทับซ้อนกับเรื่องของเซราฟิมที่ฉันได้เรียนรู้ นั่นก็คือ เซราฟิม พัฒนาพลังงานจากเวทย์ ที่คิดค้นขึ้นมา เป็นพลังงานบริสุทธิ์ จากดวงดาว หรือโซล ผู้ที่เป็นโครน่า หรือผู้นำสูงสุด จะสามารถครอบครองพลังอำนาจทั้งหมด เพื่อเป็นศูนย์กลางของประชาชน และดูแลความสงบ

“เดี๋ยวครับครู ปริซึมไม่ผิดนะครับ”ชิโดพยายามค้าน

“ผิดสิ เธอเย็บชุดไม่ระวัง ทำให้ชุดไกอาแตกขนาดนั้น ทำให้รีลโกรธ”ครูเซียลบอก

“ค่ะ หนูผิดเอง” ปริซึมยอมรับโดยดุษฏี

“เอาล่ะ นี่เป็นบัตรพนักงาน” ครูเซียลหยิบตราปั๊มยางที่ปั๊มหมึกล่องหนมาปั๊มให้เรา พอปั๊มเสร็จ มีโฮโลแกรมของมิโจ ซึ่งเป็นพนักงานร้านมิโจกิ พนักงานร้านมิโจกิ แต่งตัวด้วยชุดเมดชาย หญิงสุดเก๋ไก๋ ออกมาทักทายพวกเราทั้งสี่คน

“สวัสดี พี่มิโจจะแนะนำน้องๆพนักงานใหม่ว่า นายท่านมิกกิและโจโร ไม่ชอบให้พูดครั้งที่สอง พวกเราจะเป็นคนไกด์น้องๆมิโจในเรื่องต่างๆเองและพบนายท่านเท่าที่จำเป็นเท่านั้น”

นี่ฉันต้องใส่ชุดนี้ทำงานจริงๆเหรอเนี่ย มันเป็นชุดคอร์เซ็ทเสมออก โลลิต้า ลูกไม้ฟูฟ่อง พร้อมทั้งเฮดแบนที่ฟูฟ่องไปด้วยลูกไม้สีขาว ตัดกับชุดกระโปรงสีดำและริบบิ้นตรงคอสีน้ำตาล ฉันแต่งตัวแล้วเดินออกไป เสร็จแล้วก็ชนรีลเข้าโดยบังเอิญ จมูกของฉันโดนต้นคอเขา เพราะตาบ้าดันเตี้ย เขาทำท่าเงอะงะ และหน้าแดงก่ำ เมื่อเห็นฉันใส่ชุดนี้ รีลคิดอะไรแปลกๆอยู่หรือเปล่าเนี่ย

“ชุดนี้เหมาะกับคุณมากเลยครับไกอา” ผิดคาดแฮะ ฉันคิดว่าเขาจะพูดอะไรแปลกๆออกมาซะอีก

“คุณยังอยากเป็นดาวอยู่หรือเปล่า เป็นดาวแต่งตัวสวยๆไม่ได้นะครับ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์อีกแล้ว

“ฉันก็ยังอยากเป็นดาวอยู่ดีนะคะรีล ความสุขของคนไม่ได้ขึ้นอยู่กับการแต่งตัวสวยๆซะหน่อย” ฉันแขวะ

“อย่าลืมนะ ผมจะเป็นผู้ชายคนแรกที่จะทำให้คุณอยากเป็นมนุษย์” เขาจับมือฉันขึ้นมา ตารีลหน้าแดงก่ำไปถึงมือเลย แต่ก็พยายามเก๊กหล่อ จนฉันอยากจะหลุดขำออกมา เขาบอกฉันว่า 

“ผมไปเจอแหวนนี่มาในร้าน มันเป็นแหวนคู่ ถ้าคุณมีอันตราย แหวนนี้จะส่งสัญญาณถึงผมทันที”

เขาค่อยๆบรรจงใส่แหวนให้ฉัน

“ไกอา คุณอย่าตายนะ ได้โปรดอย่าตาย” 

“ฉันจะพยายามค่ะ”



ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *