นิยายตอนที่ 21:ฝันประหลาด

นิยายตอนที่ 21:ฝันประหลาด

วันนี้ผมฝันประหลาดอีกแล้ว

ในฝันเป็นท้องทุ่งสีขาวเช่นเดิม มีปลาทองสีขาวสีดำอย่างละตัวว่ายไปมาอยู่ในท้องฟ้า กังหันลมสีขาวหมุนไปมา ท้องฟ้าที่สีเหมือนน้ำทะเลเป็นฉากที่อยู่ในความทรงจำผมตลอดมา ในฝันผมเห็นชายคนหนึ่งใส่ชุดขาวทั้งตัว ผมสีน้ำตาลบลอนด์ มีรอยสักที่ใบหน้าผมเห็นตัวเองยืนข้างๆ ชายผู้นั้นเหมือนมุมมองบุคคลที่ 3 เวลาเล่นเกมน่ะ เขากำลังพูดกับผมว่า “หรือสุดท้ายแล้วเราอาจจะต้องกลับมารวมกัน “

นั่นมันหมายความว่ายังไงกันนะหรือว่าเราเป็นคนเดียวกันงั้นเหรอไม่น่าจะเป็นไปได้เลยไม่ว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ผมจะไปมีหน้าตาแบบนั้นได้ยังไง ในระหว่างฝันผมไม่ได้คิดหรอกนะ แต่พอตื่นขึ้นมา ก็พบกับเอเทอร์น่าอยู่ตรงหน้า เธอพูดจาสุภาพกับผมมาก และคอยดูแลผมที่กำลังมีไข้ด้วย

“คุณฝันเห็นอะไรเหรอคะหน้าตาเครียดมากเลย”

“มันเหมือนจะเป็นความฝันที่ผมเห็นตัวผมเองอีกคนแต่ก็ไม่รู้ว่าใช่ตัวผมเองไหม”

“ ยังไงคะ”

“หน้าตาเขาไม่เหมือนผมเลยสักนิดเดียว แต่ว่าเขาบอกว่าเราจะกลับมารวมกันอีกครั้งหนึ่งผมไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไรมันเป็นคำพูดที่กำกวมมากๆ ”

“ความฝันก็คือความฝันนะคะอย่าไปคิดมากเลยค่ะ”

หน้าตาที่เหมือนไกอามากๆ ของเธอ บางทีก็ทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหวนิดหน่อย รู้สึกเหมือนเธออยู่ใกล้ๆ ผมตลอดเวลาผมไม่ได้จากเธอไปไหน ถึงแม้จะคนละวิญญาณกัน แต่ให้ตายสิหน้าเหมือนแบบนี้บางทีก็รู้สึกสับสนเหมือนกันนะเนี่ย

“ครับเอาเป็นว่าคุณอยู่ห่างๆ ผมดีกว่านะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะฉันได้รับคำสั่งมาให้คุ้มครองคุณ”

“ทันใดนั้นผมก็พยายามขยับตัว เมื่อผมขยับตัวแล้วรู้สึกเจ็บแปลบตรงท้อง อย่างรุนแรงนี่แผลนั้นยังไม่หายสินะ “

“อย่าขยับตัวแรงค่ะเดี๋ยวแผลมันเปิด”

เธอขยับเข้ามาใกล้ผม จนได้กลื่นหอมแบบ แปลกๆ เอาเป็นว่าเหมือนดอกกุหลาบแต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียวเป็นกลิ่นหอมเย็นๆ มันเย็นเหมือนกับกลิ่นมิ้นท์แต่มันเป็นกลิ่นของกุหลาบอธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่ามันเป็นยังไงมันเหมือนทั้งสองอย่างผสมกัน เป็นกลิ่นที่นุ่มละมุนมากๆ

“ไกอา”

“ฉันไม่ใช่ไกอาค่ะแต่คุณจะเรียกฉันด้วยชื่อนั้นก็ได้”

“เอเทอร์น่า”

“จริงๆ แล้วเอเทอร์น่าก็ไม่ใช่ชื่อฉันค่ะ”

“แล้วคุณชื่ออะไรกันแน่ “

“แพนเธอร่าบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าฉันชื่อเอ็กโซดัส แต่คุณจะเรียกฉันด้วยชื่อไหนก็ได้มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้วเพราะว่าในร่างของเอเทอร์น่านี้ยังไงก็เป็นวิญญาณของฉัน และมันไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้วว่าฉันจะชื่ออะไร ฉันมาเพื่อ….”

“เพื่ออะไรหรอครับ”

“ความถูกต้องค่ะฉันมาเพื่อความถูกต้อง”

นัยน์ตาของเธอมีแววตาที่จริงจัง ดูแล้วเธอคงจะพูดอย่างที่เธอคิดจริงๆ คงจะไม่ได้โกหกผมหรอก

ตูมมมมมมมมม!!!!!

“เสียงอะไรน่ะ!!!!!!! ”

“ คาดว่าะเป็นพวกเซราฟิมกำลังบุกมาค่ะตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบายรีบหนีเร็วค่ะ”

ทันใดนั้นเธอก็พยุงผมไปที่รถแล้วก็ขับหนีออกไป

“แล้วพ่อ เอ่อ ผมหมายถึง แพนเธอร่าหนะครับ จะเอายังไงต่อ แล้วสถานการณ์ของทอรัส ตอนนี้เป็นยังไง หลังจากที่มีการรวมรวมกำลังเซราฟิม”

“พวกนั้นแข็งแกร่งกว่าที่คิดมาก จริงๆ มันอาจจะเตรียมการมานานแล้วก็ได้ แต่เหตุการณ์นี้เพิ่งเกิดขึ้น อย่าลืมว่าเซราฟิมแค่คนน้อยกว่าแต่เทคโนโลยีนั้นสูงกว่ามากโดยที่เทคโนโลยีเวทมนตร์ของทอรัสเป็นเทคโนโลยีที่สังเคราะห์ขึ้นมาแต่เทคโนโลยีที่อยู่ในพวกเซราฟิม มันเป็นการสืบทอดพลังผ่านทางสายเลือด และเอาสิ่งนั้นมาสร้างเป็นเทคโนโลยีให้คนทั่วไปใช้”

เธอพูดกับผมระหว่างขับรถในขณะเดียวกันก็ ขับหนีระเบิดเป็นช่วงช่วง

ตูม!!!! ตูม!!!!

“ดูท่าทางว่าเรื่องนี้จะไม่ง่ายแล้วล่ะค่ะคุณคงกลับไปใช้ชีวิตนักเรียนเหมือนเดิมไม่ได้แล้วนะ เสียใจไหม”

เสียใจไหมเหรอเรื่องที่เสียใจก็มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละก็คือตอนนี้ไกอาไม่ได้อยู่กับผม ป่านนี้เธอเป็นยังไงบ้างแล้วก็ไม่รู้ คิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว

“คุณกำลังคิดถึงไกอาเหรอคะ อย่าลืมนะคะการศึกสงครามแบบนี้ความรักรังแต่จะทำให้เป็นการถ่วงเสียมากกว่า ฉันไม่ได้บอกให้คุณลืมเธอ แต่ยิ่งคุณคิดถึงเธอน้อยเท่าไหร่เธอยิ่งเป็นอันตรายน้อยเท่านั้นนะคะ“

“ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะครับก็ในเมื่อเธอเป็นตำแหน่งโครน่าแล้วนี่”

“ยังไม่ใช่ค่ะยังต้องพิสูจน์อีกไกล”